هراس

کوچه ای  باریک ، که فاصله هر در، تا درخت اقاقیای وسط کوچه دوقدم است، راهی کوچک برای عبور یک نفر،  و من در میان این کوچه، زیر درخت اقاقیش نشسته ام آرام ، به صدای زندگی پرندگان گوش فرا  می دهم ، دری آن طرف تر باز می شود و پیر زنی با زنبیل  وارد کوچه می شود متوجه من نشده است ، آرام قدم اول را بر می دارد، قدم دوم متوجه من می شود  به راه خود ادامه می دهد زیر لب چیزی می گوید و در قدم سوم کوچه را می پیچد و می رود ...
من زیر درخت نشسته ام ، چشمانم را بسته ام نور خورشید از لابه لای برگهای درخت با  صورتم بازی می کند  ، سعی می کنم در این آرامش ، گوش کنم ، صدای زندگی را ،بیش از همیشه 
   رهگذری نیست که از این راه  گذر کند،  خوب که گوش می کنم صدای کوچه را نمی شنوم ، انگار سالهاست که فراموش شده و جز محرمانش همه ترک کش گفتند ...
باز صدای گنجشگان صداهای دیگر را تحت الشعاع قرار می دهد ، از شاخه درخت به پرواز در آمدند، من هنوز چشمانم بسته است  ، گویی ترسیده اند ، کوچه را دوباره سکوتی مرگبار در آغوش می گیرد ، گویی کوچه وسکوت سالهاست که باهم همبسترند ..
گوش هایم را تیز می کنم زمزمه ای از میان دیوار می شنوم ، نا مفهوم است و ناگهان صدا قطع می شود گویی که دیوار حضور گوشی غریبه را حس می کند ، ذهنم مشغول می شود نا گهان به این فکر می افتم که وجهه مشترک من و این دیوار و این درخت و این سکوت و آن پیرزن غرغرو چیست؟
گویی که دیوار فکرم رامی شنود، آرام می گویید : فراموش شدگی
درخت به فریاد می اید، خاموش،  من فراموش شده نیستم، زندگی در من جریان دارد ،ِ در ها به خنده مضحکی تایید می کنند ، درخت خشم می کند ، باز گنجشگان به هراس با فریادی رو به آسمان به پرواز در می آیند 
من همچنان چشمانم بسته است
دیوار باز زمزمه ای می کند،نا مفهوم و سکوت بار دیگر حاکم می شود و من نیز هم ...   
 

2 نوشته شده در  یکشنبه 27 فروردین1385ساعت 15:20  توسط سیزده بدر  |