پستی برای همیشه

قسمتی از دفتر روز نوشت های کافی نت به نام سلول آبی ...
مدتهاست که دیگر خندهایم از روی عادت است ، اشک که نه ولی حسرتهایم هم، از روی عادت است . ثانیه ها دیگر حرف جدیدی برایم ندارند :
یادم هست، روزها گرم ِ گرم ، از پی هم میگذشتند و من تنها درون اتاقی آبی با چند پنچره که به سلول های مجاور در سرتاسر عالم راه داشت ، دوره ای از محکومیت را میگذراندم ...
یادت هست ..........................................
چند روزی بود که چیزی نخورده بودم ، به جز چای و چند عدد شکلات نمی خواستم ریاضت بکشم نه ! دوست من ، آماده حرکتی نو شده بودم حرکتی که شباهت نداشت به وجود به موجود .....
سحر را به غروب میرساندم تا مگر آسمان آبی ذهنم را پیدا کنم ، اما در پس ذهنم ابرهای تیره لانه کرده بودند .....
آرام آرام به 7300 روز زندگیم نزدیک می شدم , روزهای سرد سختی بود ، ایستاده بودم  اما نه آنگونه که باید ...
........................................................
من بی چرا زندگانم ... هیچ نبود نه نقابی نه آینه ای که چشمانم بار دیگر با  چهره ام آشتی کند _ پنهان شود ....
...............................................
درون وبیرونم یکی شده؛ تمام تضاد هایم ، شباهتی عجیب به نبودن داشت
.............................................
یادت هست
بانوی کوچک من ـ
آنقدر با تو گفتم از تلخی
از نبودن از سیاهی ـ
یادت هست
بانوی کوچک من ـ
تو با آن چشمهای سردت
فریاد زدی 
پنچره را باز کن
کبوتر را پرواز ده
بیم از آسمان مرگ است ـ 
یادت هست
بانوی کوچک من ـ
آنقدر دنبالت دویدم
تا سیب از دست افتاد
روی ملحفه سفید  ـ
یادت هست
آنقدر دورت گشتم
تا نشستی و لبهایت را بر
گونه های خیسم گذاشتی
و باز خواندیم باز خندیدم
زمان را به اسارت گرفتیم
حال چه شده
چرا چشمانت انقدر بی تابند
بانوی من
حالا من ماندم و یک دنیا تنهایی
کوله باری از حسرت بر شانه هایم
بی تو چگونه بانوی من ...
                                           

    به بهانه 20 سالگی  و 7300 روز زندگیم
                کافی نت ... 6 / 10 / 1384


پ.ن : این وبلاگ در  اردیبهشت1386 آپ شده

2 نوشته شده در  یکشنبه 2 اردیبهشت1386ساعت 2:18  توسط سیزده بدر  |